ဒီရက္ပိုင္းအတြင္း ကိုယ္မေပ်ာ္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ ကိုယ့္ ရဲ႕ကိုႀကီး ေဆးရုံေနာက္တစ္ေခါက္ ျပန္တတ္ေနရျပန္တယ္။ ဒီတစ္ေခါက္ျပန္တတ္တာ ကုိယ့္အတြက္ ပိုၿပီး စိတ္ပင္ပန္း ရတယ္၊ စိတ္ပူရတယ္ ။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ မိုးရာသီ ျဖစ္ေနလို႕ပါပဲ ။
ကိုယ္တုိ႕ ရြာေလးဟာ မုိးတြင္းဆိုရင္ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး အရမ္းခတ္ခဲပါတယ္ ။ စစ္ေတာင္းျမစ္ကို ေဖာင္နဲ႕ ျဖတ္ရတယ္။ေဖာင္ဆိုတာက စက္ေလွႏွစ္စင္း ရဲ႕ အေပၚမွာ သစ္သား ေတြနဲ႕ လုပ္ထားတဲ့ အခင္းႀကီးႀကီးတစ္ခုကိုတင္ထားတာပါ..လူေတြ၊ ပစၥည္းေတြ၊ စက္ဘီး၊ ဆိုင္ကယ္ေတြက အဲ့ဒီ သစ္သားျပားၾကီးေပၚကေန လုိက္ရပါတယ္ အကာေတြ၊ လက္ရန္းေတြြ မရွိပါဘူး ။ အနက္ေရာင္နယ္ေျမ ျဖစ္တဲ့အတြက္ တံတားေဆာက္လုိ႕လည္း မရပါဘူး။
ေနာက္ျပီး အဲ့ဒီ ေဖာင္ကလဲ မနက္ (6)နာရီမွ စဖြင့္သလို ညေန(6)နာရီဆိုေဖာင္ပိတ္သြားပါၿပီ၊ အဲ့ဒါေၾကာင့္ အဲ့ဒီ ေဖာင္ဖြင့္ခ်ိန္ ၊ ပိတ္ခ်ိန္ မွီေအာင္ သြားရတာလဲ အလုပ္တစ္ခုပါပဲ ။ မမွီရင္ ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္က အိမ္တစ္အိမ္အိမ္မွာ အကူအညီေတာင္းျပီး တည္းရ ၊ အိပ္ရပါတယ္..။
ေဖာင္ေပၚကေန ကမ္းပါး ေပၚကို တတ္တဲ့ အခ်ိန္မွာလဲ ေျခၿမဲၿမဲ၊ လက္ၿမဲၿမဲ နဲ႕တတ္ရပါတယ္ ။ ကမ္းပါးက မတ္ျပီး အရမ္းေလွ်ာ္တဲ့အတြက္ ဖိနပ္နဲ႕ တတ္လုိ႕ လည္းမရဘူးေလ ။ဒါေၾကာင့္ တစ္ခ်ိဳ႕ အမ်ိဳးသမီးေတြဆို ေလးဖတ္ေထာက္ျပီး တတ္ရပါတယ္။ စက္ဘီးေတြ၊ ဆိုင္ကယ္ေတြပါရင္ေတာ့ နီးစပ္ရာ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို အကူအညီေတာင္းျပီးေတာ့ တြန္းတင္ေပါ့ ။ ကူလဲကူညီ ၾကပါတယ္ အကူအညီမေတာင္းရင္ေတာင္မွ ဒီလိုပဲ ေနာက္ကေန ကူတြန္း၊ ေရွ႕ကေန ကူဆြဲတင္ အဲ့လို ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ဓေလ့ေလးေတြေတာ့ ရွိပါတယ္..။
ကမ္းေပၚကို ေရာက္ျပီ ဆိုရင္လဲရြာကိုေရာက္ဖုိ႕ရြံ႕ေတာ၊ ဗြက္ေတာ ထဲကေန 7မုိင္ေလာက္ခရီးကို လမ္းေလွ်ာက္ရပါေသးတယ္ ။ ေႏြရာသီ ဆိုရင္ေတာ့ စက္ဘီး၊ ဆုိင္ကယ္ စီးလုိ႕ရပါတယ္ ။ မုိးတြင္းဆိုရင္ အဲ့ဒါေတြ စီးဖို႕ အရမ္း အႏၱာရာယ္ႀကီးတယ္ ။ ေတာ္ရုံလမ္းပဲ ေလွ်ာက္ၾကရတယ္..။
အခုေတာ့ အဲ့ဒီလုိ လမ္းခရီးကို ကိုယ့္ အေဖ နဲ႕ အေမ တစ္လွည္႕စီ ျဖတ္ေက်ာ္ေနရတယ္ ။ ရန္ကုန္မွာ ေဆးရုံ တတ္ေနရတဲ့ သားအတြက္ အေဖ တစ္လွည့္ အေမတစ္လွည့္ လာၿပီး ေစာင့္ေရွာက္ေနၾက ၊ ျပဳစုေနၾက ရတယ္ေလ ။
ကိုယ့္ အစ္မကေတာ့ အခ်ိန္ျပည့္ အစ္ကို နဲ႕ ေဆးရုံေပၚမွာ တူတူေနရတာေပါ့ ။ မိုးတြင္းမုိ႕ ခရီးမသြားေစခ်င္လုိ႕ အစ္မ တစ္ေယာက္ထဲနဲ႕ အဆင္ေျပတယ္ ေျပာေပမယ့္ မိဘေမတၱာေပါ့....ဘယ္ေလာက္ပဲ အဆင္ေျပတယ္ေျပာေျပာ လာျပဳစုခ်င္ ေနၾကတာပါပဲ ။
တစ္မိသား စုလုံး ရန္ကုန္မွာ လာေနဖုိ႕ကလဲ ဘယ္လုိမွ အဆင္မေျပဘူးေလ ။ရြာမွာကမိုးရာသီဆို တကယ့္ကို အလုပ္ခ်ိန္လို႕ေျပာရမယ္ ။တစ္ရြာလုံးက ကြမ္းသီးစိုက္ျပီး စီးပြားေရးလုပ္ကိုင္ၾကရတာေလ။ကြမ္းသီး ဆိုတာကလဲ မုိးရာသီေလး တစ္ခ်ိန္ပဲ သီး ျပီးအလုပ္လုပ္ရတာကိုး ။အဲ့ဒီေတာ့ ဒီအခ်ိန္ တစ္ခ်ိန္ ေလးပဲ အားကိုးျပီး လုပ္ရေတာ့ အိမ္ရွိလူကုန္လဲ ရန္ကုန္မလာႏုိင္ဘူးေလ ။ အဲ့ဒီေတာ့ အေဖက တစ္လွည့္လာ တစ္ပါတ္ေလာက္ ေနျပီးရင္ ျပန္၊ အေမ ကတလွည့္ျပန္လာ၊ အဲ့လိုေလး ေတြလုပ္ေနၾကရရွာတယ္ ။
ကိုယ္စဥ္းစားမိတိုင္း စိတ္မေကာင္းဘူး ။ ဒီလမ္း ဒီခရီး ဘယ္ေလာက္ ၾကမ္းတမ္းလဲ ကိုယ္အသိဆုံးေပါ့ ။ ကို္ယ္တုိ႕ ဘတ္ကလူေတြ မုိးတြင္းဆို ခရီးမထြက္ေတာ့တာ မ်ားတယ္ ။ မျဖစ္မေန သြားရမယ့္ လူေတြေလာက္ပဲ သြားၾကတယ္ေလ ။ လူငယ္၊ လူရြယ္ ေယာကၤ်ားသား ေတြဆို အေၾကာင္းမဟုတ္ေပမယ့္ ကိုယ့္ အေဖ နဲ႕ အေမ အသက္ႀကီး ၿပီ ၊ အရမ္းနဲ႕ ကို ပင္ပန္းမွာပါပဲ ။ ဒါေပမယ့္ သားေဇာ နဲ႕ ပင္ပန္းရေကာင္းမွန္း သိၾကမွာ မဟုတ္ဘူး နဲ႕ တူပါရဲ႕ ။ အေ၀းမွာ ေနတဲ့ ကိုယ့္မွာသာ စဥ္းစားရင္း အစ္ကို အတြက္ စိတ္ပူသလုိ မိဘမ်ားအတြက္ ၀မ္းနည္းရင္း..................။
လူတုိင္း၊ မိသားစု တုိင္းမွာ ျပသာနာ ကိုယ္စီ ၊ ေသာက ကို္ယ္စီ နဲ႕ ရွိၾကမယ္ ၊ ရွိခဲ့ဖူးၾကမယ္ ထင္ပါတယ္....။ ကုိယ္ကေတာ့ အရင္ ကမၾကဳံေတြ႕ ခဲ့ရဖူးဘူး ။ အခုလုိ ၾကဳံ ရေတာ့ အရမ္း ခံစားရတယ္ ။ အဲ့ဒီ ေသာက ေလးေတြ ခုလိုခ်ေရး လိုက္ရင္ ေျပလုိေျပျငား ၊ တင္းၾကပ္ေနတဲ့စိတ္မ်ားေပါ့သြားမလားလုိ႕....စိတ္ရဲ႕ ထြက္ေပါက္ေပါ့ ေလ.....။
